Biała znana i nieznana Bialska Kolej Wąskotorowa
W1915 roku wojska niemieckie zajęły tereny Południowego Podlasia.
Był to jednocześnie początek prowadzonej przez nich na tym terenie gospodarki rabunkowej, bowiem z terenów tych wywozili oni min. drewno i produkty rolne.
Niemcy w celu usprawnienia swego procederu na przełomie lat 1916-1917 wybudowali 29-kilometrową linię kolejki wąskotorowej na trasie Biała Podlaska – Roskosz – Leśna Podlaska – Konstantynów. Wkrótce potem dobudowano odgałęzienie na trasie Roskosz – Rokitno – Klonownica Plac.
Po odzyskaniu niepodległości, w 1918 roku, Bialska Kolejka przeszła pod zarząd Ministerstwa Kolei Żelaznych i została rozbudowana. Od teraz podlegała Dyrekcji Okręgowych Kolei Państwowych w Warszawie, a jej oficjalna nazwa brzmiała: Koleje Wąskotorowe Bialskie.
W okresie XX – lecia międzywojennego nastąpił rozwój i rozbudowa bialskiej kolejki, w sierpniu 1923 roku uruchomiony został tor z Klonownicy Plac do Janowa Podlaskiego, a w grudniu 1923 roku z Rokitna przez Hołodnicę do Cieleśnicy. Bialska Kolejka posiadała więc ogólnie trzy linie, dla których częścią wspólną był odcinek Biała Podlaska – Roskosz, gdzie znajdowało się rozgałęzienie na Konstantynów, Janów Podlaski i Cieleśnicę.
Na terenie miasta Biała Podlaska kolejka zaczynała swój bieg przy obecnym budynku wieży ciśnień, następnie zatrzymywała się przy budynku stacji Biała Podlaska Wąskotorowa. Dalej jej trasa biegła obecną Aleją Jana Pawła II, przekraczała rzekę Krznę i zatrzymywała się na stacji Biała Podlaska Miasto. Dalsza trasa kolejki prowadziła obecną Aleją Jana Pawła II i ulicą Janowską w kierunku Roskoszy.
